زمان تقریبی مطالعه: 1 دقیقه
 

منقول عرفی





لفظ نقل شده به معنای دیگر توسط عرف را منقول عرفی گویند.


۱ - تعریف منقول عرفی



منقول عرفی، لفظی است که به وسیله عرف از معنای اصلی و اولی خود نقل داده شده و در معنای دوم استعمال می‌شود، مانند: لفظ «سیاره» که در لغت به معنای «متحرک» می‌باشد، اما عرف آن را بر وسیله نقلیه اطلاق می‌نماید.

۲ - اقسام منقول عرفی



منقول عرفی بر دو قسم است:
۱. منقول عرفی عرف عام، مانند: لفظ «سیاره»؛
۲. منقول عرفی عرف خاص، هم چون اصطلاحات رایج در هر علم و فن، مانند: کلمات «رفع»، «جر» و «نصب» در اصطلاح نحوی‌ها، و «جوهر» و «عرض» در اصطلاح متکلمان که از معانی لغوی شان به معانی اصطلاحی نقل داده شده‌اند.
[۲] فخر رازی، محمد بن عمر، المحصول فی علم اصول الفقه، ج۱، ص۲۲۹.


۳ - پانویس


 
۱. ↑ علامه حلی، حسن بن یوسف، مبادی الوصول الی علم الاصول، ص۶۲.    
۲. ↑ فخر رازی، محمد بن عمر، المحصول فی علم اصول الفقه، ج۱، ص۲۲۹.
۳. ↑ صاحب معالم، حسن بن زین الدین، معالم الدین و ملاذ المجتهدین، ص(۳۵-۳۴).    


۴ - منبع



فرهنگ‌نامه اصول فقه، تدوین توسط مرکز اطلاعات و مدارک اسلامی، برگرفته از مقاله «منقول عرفی».

رده‌های این صفحه : لفظ منقول




آخرین نظرات
کلیه حقوق این تارنما متعلق به فرا دانشنامه ویکی بین است.